Konsept, metode & prosess. KMP - reiseliv.

Det nye reiselivet? Er vi der? At en hel reiselivsnæring trenger en ny giv, eller er det så mange innovatører i reiselivsnæringen at vi er midt inne i en nyskapelsesprosess? Og hva er nytt? Finnes det innovasjon i reiselivet? Hva og for hvem er det eventuelt innovasjon for?

Mange spørsmål. Som eg tenkte eg skulle prøve og tilnærme meg på nyåret.

Kringsnudd

At du orker! Stå på for andre heile tida. Korleis klarer du å ha så mange tanker i skallen på ei og samme tid? Saknar du ikkje å skape noko for deg sjølv? Får du noko anna en kjeft i din jobb? Er det nokon som nokon gong takker deg? Har du ein slik jobb? Ein jobb der du står på skallen for at andre ting skal virke for fleire? Mange har slike jobbar, og det er lett å bli kringsnudd. Frå mange hald, og til ulike tider med ulik motivasjon. Tenk deg om. Kor mange er det som jobbar for at andre skal ha det bedre? I helsesektoren er det for eksempel mange som gjer dette. Kvar dag. I skuleverket (sikkert gamaldags formulering…) er det også mange som gjer dette. Og i skiheisene. Og på stadion-anlegg rundt i heile kommunen vår. Kjell lager isbane til NM i januar, og mange står på døgnet rundt for å få lagt på plass vetens langrennsspor og alpine traseer. Og mange står opp kvar einaste morgon, for å syte for at me kan kjøpe mjølk, brød og ost. Fortrinnsvis lokal produsert, men her er ALLE dei som hederstittelen bonde med å bidrar til felles beste.

IMG_2997[1]

Eg prøver også å være ein slik. Ein som gjer noko for andre. Eg har valgt å sette meg sjølv bakerst i rekka, og lyfta fram alle andre aktører som gjer ein jobb i reiselivet. Ein jobb for andre, også inkludert dei som kjem på besøk te kommunen vår, og legg at nøkk peng slik at me alle sammen har arbeid. Det å ha ein slik jobb er i likhet med andre jobber, ein øvelse i å gjere korrekte valg og prioriteringer.

Visit Geilo er eit selskap (det einaste) som skal lyfte fram og utvikle reiselivet i heile kommunen vår. Hol kommune og Visit Geilo har til og med ei bindende Partnerskapsavtale dere dette framgår i klartekst. Derfor er det tikji initiativ til for eksempel Route 50, felles nettsider, inkluderende medlemsverving i frå mange deler av næringskjeden og utvikling av arrangement. Så er det no ei gong slik, at desto fleire ein har med på laget, desto fleire meninger om retning og innhald blir det. Øvelsen for meg personlig, har då har vøri å prøve å finne kva det er me alle er enige om. For skal ein ta hensyn til alles ynskjer, visjoner og ambisjoner blir ein jaddi meg kringsnudd meir ein ei gong i viku!

Og no, etter å ha snakka med svært mange så trur eg me har funni ut i alle fall ein ting me har felles: Dersom det kjem fleire folk på besøk og benytter seg av det me har å tilby, så blir både antall arbeidsplasser og skatteinngangen til kommunen opprettholdt. Oppdraget vårt i Visit Geilo er derfor dette: Sørg for at det så ofte som mogleg er gode nok grunner til å reise på hytta, bestille weekend med kjæresten og legge den store konferansen med jobben til Geilo og omegn. Derfor engasjerer me uss i samferdsel, langrennsløyper, utvikling av alpintilbudet, flyplass, parkering, kollektiv tilbudet og mykje meir. Me skal derfor utvikle nye arrangement og skape gode relasjoner til riktige personer i UK, DK og andre store markeder. Me skal sørge for å koble næringsaktører slik at me får kraft nok til å vinne fleire kamper.

Og ja. Å spele på lag er ei forutsetning, men eg vil også minne om at det er ein fordel at ein er enig om kva for idrett ein skal bedrive på det laget ein er. Eg trur, etter å ha vøri kringsnudd meir enn ei gong, at det me skal konsentrerer uss om (altså vår felles idrett om du vil) er «reiseliv», fordi;

Kjem det nøkk folk på besøk til vår region, så har folk arbeid. Då har folk arbeid som snekker, entreprenør, tannlege, lærer, taxi-sjåfør, kokk, regnskapsfører, reingjøringsekspert, butikkdrivende og blomsterdekoratør. Og har folk i det private arbeid, er det bra også for alle som har jobb i det kommunale, regionale og statlige. Eller, tek eg feil?

Google vs. Goffa

Eg har kloke folk rundt meg overalt. Mine barn kan spørje om kva som helst, og svaret kjem frå folk som veit, har opplevd og eller erfart. Vil dette være slik i framtida? Kilden til informasjon er viden kjent. Altså Google. Men, er det kilden til kunnskap? Google, altså?

Kva er den høgaste bygningen i India? Kva er strøm? Kvifor heiter eg Medhus? Når er det sumar i Syden? Det er sonen min som spør. I rommet me sitt i, er det eit heilt sett med såkalla «besteforeldre». Både Gommo og Goffa. Svara kjem raskt. Nesten uansett. Gommo svarer på det som ikkje Goffa kjem på i farta. Det er kunnskapsoverføring, «live on location». I skarp situasjon skjer det vedunderlege, gang på gang. Kunnskap blir til ny kunnskap. Ikkje basert på fantasi eller tru. Men, på rein og skjær kunnskap. Gommo svarer. Goffa svarer. Og den yngre delen av flokken spør. Spør utan hemning eller hindring. Er ikkje redd for å spørje om noko som helst. Og slikt blir det svar av. Og svar blir til kunnskap. For alle som høyrer etter i alle fall. Og evner å lagre den nye informasjonen.

Tenk deg ei tid utan Google. Då var Goffa og Gommo sikre kilder, og for mange dei einaste kildene til kunnskap utover det opplagte og planlagde frå foreldre og skuleverk. Den tida ikkje Google var ein del av daglegtala. Eg tenkjer slik. «Støy» og partikler blir til data. Be-arbeidde data blir til informasjon. Informasjon levert på rette måten blir kunnskap. Kunnskap satt i scene med gode eksemplar blir visdom. Den enkle formelen er kanskje slik: Om ein stiller mange spørsmål, blir ein klok. Men, eg er redd det skil seg litt på kven du spør. Mange tastar inn spørsmål i søkefeltet til Google og lar seg fylle opp av alt som der dukkar opp. Er det sant og riktig det som står der? Eg tviler på at det som kjem i slike søkefelt er akkurat det ein lurer på. Om ein for eksempel søkjer på ordet GOFFA får ein vite at det er ein teddybjørn-produsent i USA som har det namnet, og at det betyr leskedrikk utan alkohol i Australia (på sleng…). Så om ein verkeleg vil ha eit skikkelig svar, så må ein nok ty til dei levende kildene. Dei som i tillegg til svaret, har ei strofe, eit eksempel å vise til.

Tek me uss nok tid til å stille kvarandre spørsmål? Kvifor spør ein ikkje meir kvarandre? Unge spør meir enn dei gamle. Dei gamle svarar betre enn dei unge. Kvifor er me ikkje meir varsame med å etablere sannheter, som jo i fleire (og fleire) tilfelle er basert på feil informasjon. Eg unner alle ein Goffa og ei Gommo ein kan spørja seg til råds hjå. Det finnast for mange kjelder til feil informasjon der ute. Og ja. Google er også kilde til akkurat det. Ein skal nemleg være temmeleg presis for å finne akkurat det ein er på jakt etter. Og der er jo Goffa og Gommo i særstilling. Berre ved å stille eit par oppfølgingsspørsmål… Kva er det EIGENTLEG du vil finne ut av? Kanskje er Google + Gommo ein av dei sterkaste kombinasjonane i kunnskaps-sanking?

Så frå ein som aldri blir lei av å spørje kjem det ei oppmoding; Spør kvarandre. Baser kunnskapen din på korrekt informasjon. Det starter ofte med å stille eit eller fleire spørsmål til levende menneskjer. Og mitt tips; start hjå ein som har hederstittelen Gommo eller Goffa. Uansett, om du er ung eller gamal. Ikkje la deg trollbinde av Google. La deg inspirere av levende fakta- og kunnskapsoverføring.

Samfunn i samspel

Samfunn i samspel

Det er i desse dagar me med stor glede har motteke brev frå Innovasjon Norge om at me er godkjent for fyrste del i arbeidet med å motta merket for eit Bærekraftig reisemål. No startar den verkelege jobben der me skal finstemme alle dei ulike instrumenta i det store ensemblet. Me skal finne tonearten og vere kreative innanfor denne. For det er nemleg fullt mogleg. Å «jazze» seg litt, gjer at ein ofte blir sett på som både interessant og smart.

Eg er attende...

Det gjekk eit år. Litt meir faktisk. Før eg bestemte meg for å blogge att. Og no er eg der. I slikt bloggemodus. Det har skjedd mykje på dette året. Som turistsjef i ein av landets travlaste reiselivskommuner så er det klart det er travle dager. Men, det skjer aller mest i den positive enden tå pendelen. Reiselivsnæringen er meir samle enn nokon gong. Me jobber med fleire enn før, og kanskje til og med nokon vil kalle det "uvanlige koblingar" det Geilo er med på. Mulig det. Men, Norway - Home Of Skiing er i ferd med å bli ein av norsk reiselivs store suksesshistorier.  For reiseliv er først og fremst samhandling. Det er samhandling i samfunn. Små og store, som på kvar sin måte skaper det som er sjølve årsaken til at folk reiser, og då til slutt besøker uss her oppe. Sampelet bør jo då også foregå i samtid. Altså att me har samma klukke på hønde. Samme klukke og samme perspektiv. "Samfunn i samspel" er ei av dei korte og for meg lett forståelege forklaringene på ordet bærekraft. Og legg ein til natur og kultur, så har ein kommi eit godt stykke på vegen. "Samfunn i samspel med natur og kultur"

Me har jobba mykje med bærekraft i Geilo-regionen den siste tida. Svært mykje rett og slett. Me tok fatt på prosessen Bærekraftig Reisemål som er initiert og utvikla av Innovasjon Norge gjennom eit pilotarbeid der Vega, Lærdal, Trysil og Røros brøyta veg for uss andre. Eg er både stolt og glad for at me har gjort akkurat det. Fordi det betyr meir enn det veldig mange i bransjen forstår...

Fyri helgji kom brevet i frå Per Arne Tuftin og Innovasjon Norge som ynskte uss lukke te videre. Dei fyrste oppgåvene me har løyst er godkjent, og me kan ta fatt på vegen videre. Å arbeide med bærekraft i reiselivet kan ikkje bli bra om ein ikkje har med seg folk som har praktisk erfaring på alle nivå. Det er praktiske endringer og initiativ som gir resultater. Ikkje berre exel og innføring i perm. Prosessen på Geilo har med seg mange praktikere som har erfaring med det å jobbe i reiselivet. For det må ein ha. Men, kvifor era me så få som gjer dette arbeidet? 20130626-205656.jpg

Rundt uss er det no kun Svalbard som har kommi like langt, og Setesdal er på veg i stort tempo. Og eg undres jo litt, på kvifor det er slik at det er så få reisemål i verdens reinaste land som tek tak og utvikler seg til å bli enda meir bærekraftig. Ein blir nemlig aldri 100% bærekraftig, fordi ein alltid kan fobedre seg. Uten å bli alt for fagnerdete, så meiner eg at alle indikatorer ein blir målt på og dei kriterier som stilles krav til i ordningen er eit minimum tå det ein kan forvente seg av eit reiselivsland som Norge. Og på onsdag kjem MIljøvernminister Tine Sundtoft på besøk og skal åpne Prestholtrunden. Eg håper eg får 10 minutt te å forklare eit par tå dei utfordringene norsk reiseliv har, som feil departement har blitt satt til å bestemme over...

Så folkens. Her er eg. På`n att med blogging. OM det blir like godt motikji som for eit år sidan, er opp til deg og andre lesera. Eg kjem no i alle fall til å bruke bloggen min til å ventilere litt inn i mellom. Nokre gøngu stutt, og andre gøngu litt lenger.

Hemsedal er reiselivets Petter Northug Jr.

Eg trur på samarbeid i sammen med andre som trur på akkurat det. Samarbeid. La uss ta det fyrste fyrst; eg digger Petter Northug og heier på han. Han meiner eg at har tilført langrennssporten noko nytt og bra. Som figur og som artist. Til og med som langrennsløper har han antageligvis tilført noko te nokon. Langrenn kan eg ikkje, derfor litt vag der altså.

Dei fleste av uss kjenner til valga han gjort inn mot denne og kommende sesonger. Han vil stå aleine, fordi han vil bli bedre. Bestemme sjølv, og styre dagen sin sjølv. Sove lenge, spise når han vil og besøke dei han vil og gjere det han vil på fritid og trening.

Hemsedal har også tatt eit valg. Dei vil trene aleine. Halde treningsdagboka si for seg sjølv. Bruke sine eigne krefter på seg sjølv. Trur ikkje på at dei som er satt til ein lag-jobb gjer denne godt nok. Vil derfor trene aleine. Gjera som dei vil. Slik vil dei bli best i verden. Om det ikkje var slik at dei allerede var verdensmester? Alt av reiseliv går jo så det kvin etter i Hemsedal. Og les no for all del ikkje statistikk. Den er feil. Tenk deg. Me era i nærheiten tå dei beste. Tenk om me fekk være på lag med dei… Bjørn Dæhlie har vel forresten uttalt at verdensmester er ikke noe man er, men kan bli…men, nok om det!

Det er noko med den trønderske sjøltilliten. Den er fargerik og kan skremme litt inn i mellom. Petter Northug kler den godt. Han snakker jo tross alt dialekten, og fremfører den med trøndersk overbevisning. At Hemsedal gjer det samme er kanskje ikkje fullt så sjarmerende. Men, du verden. Når er ein er best i klassen, så kvifor ikkje si det som det er? At dei i tillegg velger å stå aleine, i alle fall ikkje innrette seg etter resten av laget, vitner jo om at dei har ein plan om korleis dei skal fortsette å være best også i framtida.

Og det er fleire som trur på dette: I Hallingdølen for ei tid tilbake kunne me lesa:

– Hemsedal er i reiselivssamanheng ei veldig sterk merkevare i forhold til Hallingdal. I tillegg har Hemsedal ein velfungerande og god marknadsorganisasjon, velfungerande bookingløysingar og misunningsverdig bra organisering av fellesgode. HTTL sin status er eineståande i forhold til resten av Hallingdal, skriv rådmannen i saksutgreiinga. Sitat slutt.

Er det slik at det er heile laget som har prestert, eller har dei ekstra gode krefter ein eller annan plass i organiseringen sin? For det har vært ei god støtte for Petter med utenlandsk festdrykk som sponsor og eigen bilavtale. Då får ein handlingsrom. Og det er ein fordel for Hemsedal at ein har i millionvis å bruke som ein vil, fordi ein har solide sponsorer frå utlandet. Som i enkelte tilfeller heier på Hemsedal, og i andre tilfeller heier på noko anna. Hemsedal er som du veit på det Skandinaviske Elitelaget i reiseliv. Ein eigen liga, rett og slett.

Kva skal ein så med eit lag og støtteapparat rundt seg? Vel, det gir visse muligheter til å satse og bli god på fleire ting. Rekrutering, motivering, sikkerhetsnett, dialogpartnere og dyrking av identitet. Det er mange gode ting med å være på lag med nokon. Spesielt når dei andre på laget vil det samme, driv med det samme og har samme mål.

Eg ynskjer Petter Northug til lykke med årets sesong. Han kjem til å kunne bli ein historisk mann som satsa aleine istedenfor å være på verdens beste lag. Om han mislykkes, så blir det kanskje ikkje så kjekt. Eg gleder meg uansett til stafetten. For der ser ein kva samarbeid betyr i praksis. Og Petter har jo sagt det fleire gonger; det er seieren i lag med dei andre på «laget» som virkelig smaker godt. Ja, for Petter får vel lov til å gå sjarmøretappen, uansett om han er på laget eller klarer alt sjølv?

Pål K. Medhus Lagspiller og Landsbyskald

20130626-205656.jpg

1 måned som turistsjef var nok!

Altså: Eg har gjort mykje og mangt. Virkelig storkost meg har eg. Så no blir det spennende i fortsettelsen. Det er utruleg mykje som kan jobbes med og mange prosjekt som skal startes og holdes framdrift på

Eg er frå Doggerland!

Eg er frå Doggerbanken. Kvar er du i frå? Opplevelsesdesign er et av dei etablerte orda innen opplevelsesøkonomien som nå får nytt liv gjennom boka til Ann-Jorid Pedersen. Å designe opplevelser er på sett og vis målet med alle verktøy innen opplevelsesøkonomien. Korleis få ein opplevelses til «å virke». Det i tillegg til å tjene mer penger pr hode, per opplevelse eller per anslag. Nylig var Ann-Jorid og eg i Bodø og holdt kurs i akkurat Opplevelsesdesign. Det endret livet mitt.

Lenge har nokre fortalt meg at det er kun nokre få tusen år sidan menneskeheten oppstod. Det er nok lengre siden. Skal det vise seg. Og ikkje kom me frå aust heller. Slik andre har fortalt meg. Samene kanskje. Men, ikkje eg. Neida. Det er rett og slett slik at eg (og kanskje du) kjem i frå havet. I frå noko som i dag er under havet. Stemmer det. Det var altså på eit kurs i Opplevelsesdesign at dette kom fram. Og det var ikkje tilfeldig heller. Noko av fokuset på kurset er historieformidling. Kunnskapsformidling. Iscenesettelse. Underholdning. Ta folk med på ei reise. Etablere ei ny verd. Skape kontraster. For min del skjedde det i ein gummibåt med stor motor, som eg syntes gikk litt for fort. Eg er ikkje glad i motor og fart. Men, eg om det.

På veg til ein av verdens sterkeste malstrømmer i den omtalte gummibåten, omkranset av folk i utendørsuniform, store beskyttelsesbriller og en snært av eksos i nasen, suser vi i stor fart på det åpne hav. Som for øvrig stiller med havblikk. Havstrømmen er også på sitt minst intense. Nesten som heime i Holsfjorden. Eg har vøri i samspel med straumen før, og det er heller ikkje dette som er hovedmålet med turen denne ettermiddagen. Hovedmålet med turen er eit steinaldermåltid. Men, før mat skal eg rett og slett transformeres. Eg skal snart få vite kvar eg er i frå. Kanskje.

Henry heiter mannen som skal bringe budskapet fram. Han øser av kunnskap. Eit imponerende stykke mannebein som har ein kunnskapsbase og ei fortellerlyst som eg aldri i mitt liv har opplevd til havs. Men, det er ikkje alt han seier som imponerer meg mest. Heller ikkje måten. Sjølv om framføring er av ypperste klasse og mengden akkurat passe.For meg er det dette eine. Nyheten om at eg er i frå ein stad under havet. Eg er frå havet! Nærmere bestem i frå «Doggaland». I frå det som i dag blir omtalt som Doggerbanken.

Doggerbank var under siste istid land der det bodde mennesker, og arkeologer har nå begynt å bruke navnet Doggerland om dette landområdet fra forhistorisk tid. Trålere har hentet opp mye torv herfra. Noen ganger følger også gjenstander fra steinalderen med opp. En regner det for svært sannsynlig at de første mennesker som innvandret til det som i dag er Norge kom nettopp fra Doggerland.

Så heilt enkelt. Eg hadde ein av dei virkelig store formidlingsopplevelsene i mitt liv om bord i ein gummibåt med stor motor. Båten stod stille og havet var roleg. Hadde motoren vore skrudd av og lufta fri for eksos…ja, då hadde dette vore eit perfekt øyeblikk. Men, det er vel for detaljer å regne.

Uansett. Tusen hjertelig takk for at eg fekk oppleve alt dette. Måltidet, naturen, dei andre historiene og alt det andre var også fint. Men, fyrst og fremst: Eg er frå havet! Kanskje.

www.stella-polaris.no

www.visitbodo.com

Tenk om...

BildeEg var for kun kort tid sidan ein del av ThinkAbout i San Francisco. Dei andre deltagerane var i frå utruleg mange andre bransjer enn reiselivsbransjen. Og alle var der på grunn av opplevelsesøkonomiens muligheter. Me var totalt 14 sertifiserte Pine & Gilmore eksperter samla. I tillegg var det folk i frå sjukehus, transportselskap, begravelsesbyrå, spillindustrien, datamaskinreperatører, Apple-folk, Lego-grûndere, medesinapparatselgere, møbelforetingsdrivende, konsulenter, frivillige organisasjoner, teknofreaker, julenisseutviklere og eg.

Sjelden har eg lært så mange bransjer å kjenne på ei gong. Det vil si, så mange folk i fra så mange bransjer på ei og samme tid. Å være del av dette internasjonale nettverket er utruleg lærerikt. Og så viser det seg at eg til og med har ting å komme med til alle som er der. Og ikkje minst! Alle dei som er der fyller meg med kunnskap og inspirasjon.

For det er noko med måten det heile er lagt opp på. Måten det gjennomføres. Ikkje ein powerpint. Ikkje eit pennestrøk på scena. Kun interaksjon, utfordringer, gåturer og løsingser. Og ein heil del prating og tenking undervegs.

Eg trur forsyne meg at eg skal dra i gang noko lignadne her i landet. For dette skaper opplevelser. PÅ tvers av bransjer, på grunn av folka som er der.

 

22. august vart heilt spesiell. Igjen.

22. august vil alltid stå for meg som ein helt spesiell dato. For meg er det på denne datoen at dei virkelige store valga har vørti tikji. Og i år skjedde det igjen. I 2008 vart eg far for fyrste gong den 22. august. Den største dagen i livet. Det året var Høve Støtt og eg i dytten. Me var framleis på ei god bølge av folk som ville til fjells for å gjera reiselivsnæringen mett. På det tidspunktet var selskapet 4 år gamalt. Ingen alder for eit selskap kanskje, men uansett i vital forfatning og med høge ambisjonar. Det var likevel noko som skjedde med og i meg den 22. august i 2008. Perspektivet. Fokuset. Måten å tenkje på. Entrepenøren i meg hadde godt av fokusendring. Gründeren i meg hadde godt sv å sjå eit nytt skaperverk bli til. Stabeistet i meg hadde godt av konkurranse. Motivatoren og mentoren i meg hadde godt av påfyll. Og alt dette fekk eg, og benytta meg av i fulle drag. Derfor skjedde det mykje i meg. Ei endring som skulle vise seg å ta skikkelig fart 4 år seinare. For det måtte ein 4 åring til for at eg skulle forstå alvoret og ta viktige og riktige verdivalg.

Å skape ei reiselivsbedrift med Høve Støtt Hallingdal sitt format er tidkrevande. Det er mange ting ein må prioritere, og då er det alltid noko som får mindre. For meg har det alltid vore knytta bevisste valg til dei tinga som har skjedd, blitt utvikla og satt i gang i regi av opplevelsesprodusenten Høve Støtt Hallingdal. Nokon vil kanskje til og med bli overraska over kor grundig ein del av dette er jobba med og forankra i dei verdiene firmaet er tufta på. Hug, leik og alvor var, er og kjem til å være dei 3 orda som kjennetegner og diver Høve Støtt Hallingdal videre. Og alt med bærekraftprinsippene som premiss. I praksis og på orntlig.

Det har vøri ei fantastisk reise. Ei reise eg heilt i starten ynskte at skulle ta den retningen den no har tikji. I nokre medier kan ein lese om at det oppleves som dramatisk og overraskende at eg no har solgt livsverket og skal ta fatt på ei ny reise. Dette har eg planlagt i snart 10 år. Når moglegheiten no kom i heimbygda, var eg aldri i tvil. Eg ville bli Turistsjef, og eg gjekk tungt inn og grundig til verks. Og eg fekk jobben. Den 22. august 2012 skreiv eg under på kontrakta med Hol Kommune. Det var noko som skjedde med og i meg den 22. august i år. Perspektivet. Fokuset. Måten å tenkje på. Entrepenøren i meg har framleis godt av fokusendring. Gründeren i meg har alltid godt av å sjå eit nytt skaperverk bli til. Stabeistet i meg har godt av konkurranse. Motivatoren og mentorering i meg har behov for påfyll.

Det er 3 forhold som vil gi meg alt dette. Ein fornøgd 4 åring og ei lita tulle på 1 år, som får meir tid med pappaen sin. Eit bærekraftig (levedyktig)'Høve Støtt Hallingdal med 3 forrykende medarbeidere, deriblant kjeringji, som bedriv hug, leik og alvor. Og ein reiselivskommune som tenkjer samhandling, vertskap, og produktutvikling. Og alt med bærekraftprinsippene som premiss. I praksis og på orntlig. Det er dette + full støtte hjå mine næraste, som ligg til grunn for at eg no har tikji dei verdivalga eg har tikji.

Pål Knutsson Medhus Landsbyskald

20120823-081200.jpg

Ja vel, Hr. Nærings- og handelsminister

Eit spørsmål til deg, Nærings- og handelsminister Trond Giske: Kjem det ein konkret handlingsplan der me ser nye konkrete tiltak som skal iverksettes slik at me for eksempel skal kunne nå målet om økt verdiskaping og produktivitet i reiselivsnæringen?

Vegen blir til mens du står.

So eg er veldig fornøgd med all den ventingji som no må til for å forsere Hallingdals livsnerve tå asfalt. Og tenk! Me har tess meir 2 livsnervu me som bur her oppe. Togbanen er jo ei velsigning i seg sjølv.

Give me Giske!

Kven er det du ser for deg skal gjere noko med dette i praksis? Er det berre folk som sitt tungt på stolen sin i store organsisasjoner du skal snakke med i interne fora? Eller er det slik at det er plass til uss som driv med dette kvar dag? Det er jo ca 14.000 reiselivsbedrifter og 160.000 som er sysselsatt i denne unikt sammensatte næringen som er alt i fra distriktspolitikk i til storbykultur.

Det finnes ikkje noe eige reiseLIV...

Eg trur det derfor er langt bort i 50 – 60 % av befolkningen i Hallingdal som jobber med ting kvar dag, som skaper reiselivet for folk som bur, kjem og reiser til Hallingdal. Sjølve reiseLIVET er nemleg alle andre historier, hendingar og opplevingar som folk som reiser vil ha ein del av. Kommersielt sett blir det altså slik; alle kan tene meir peng ved å gjera seg tilgjengelig for folk som reiser. I livet.

Eg og mi bedrift har gjort mange feil. Tryna, og reist uss opp att. Tapt penger. Blitt lurt. Stanga, og prøvd igjen. Ei av våre aller sterkaste evner er å ikkje gi opp på svarte dager. Tanken har kanskje til og med slått ned i uss. Å tenke er bra. Det er jo på sett og vis eit bevis på at ein er. Men, i banken kjem ein ikkje langt med berre tanken. For meg handler det om å gjere noko med dei tankene som kjem og dukkar opp. I praksis, altså. Utvikling vil mange si. Eg sier bærekraftig utvikling. Og med det meiner eg blant annet dette:

Handlingskraft i gjerningsøyeblikket. Det å ha evnen til å gjere ein tanke om til verdiskaping. Og for uss er ei bærekraftig verdiskaping eit være eller ikkje være.

Gjennomføringskompetanse. Det å benytte dei riktige verktøya, kjenne dei rette folka og tru på dei viktige tinga rundt uss. Med dette følgjer også muligheten til å bedrive samfunnsengasjement. Her følgjer kanskje til og med ordet langsiktighet med på lasset.

Værekraft. Det å tåle å høyre at ein er litt rar. Litt annerledes, ja til og med litt komersiell. Ta betalt for det andre ikkje ei gong er kry av at dei kan. Det å være den ein er og tru på det. Formidling av kulturarv, er eit eksempel på fornuftig værekraft.

Høve Støtt Hallingdal er etter sigende ei svært etterspurt mentorbedrift. Kvifor det? Eg trur noko av årsaken er at med villig deler alt me har lært uss gjennom mykje feiling. Me er ingen mønsterbedrift, på grunn av at me ikkje har noko fast mønster. For oss er det utruleg viktig at me opprettheldt ein sterk grad av dynamiske evner, klarer å snu uss etter markedsvindene og ta nokre rå-sjanser inn i mellom. Slik sett er me kanskje ei bedrift som etterlet uss eit mønster. Eit mønster det kan vær fornuftig å studere litt. Og lurer du på noko om dette mønsteret, eller på korleis me har gjort det, så deler me alt me kan. Alt!

Vår kunnskap er ingenting verdt før den er delt med andre. Så er det slik st det er eg som står på scena og delermest. Eg har eit eineste ynskje, ikkje kall meg konsulent. Det er for enkelt, eller for komplisert. Konsulenter er ofte høgt utdanna. Eg har fagbrev som kokk, skapt Høve Støtt Hallingdal og har gjort Opplevelsesøkonomiteoriene om til praksis, på norsk. E er i ukentlig dialog med dei som fastsatte begrepet og er i så måte ein av dei oppdaterte på området. Men, høgt utdanna er å ta i... Kall meg gjerne mentor, inspirator, unik, sær eller flink. Det likar eg godt. Og det kan eg i tillegg forstå innhaldet i.

Så skal me i Høve Støtt Hallingdal altså sørge for at fleire blir inspirert og tar tak i egen bedrift, q gjennom å være mentorbedrift. Akkurat no er det 4 bedrifter som bruker uss som mentorbedrift, og det er fleire på veg inn.

Eit spørsmål ein kanskje stiller seg, er om det kan bli for mykje Høve Støtt? Kan vår iver, vår kunnskap og vårt engasjement på nokon måte være skaldelig for norsk reiseliv? Berre ein tanke.

Men, som sagt. I banken kjem du ikkje langt med berre tanken.

Me tek samfunnsansvar. Men, bryr du deg om det?

HSMAI i Norge delte ut priser her for litt siden. Blant annet klassen Samfunnsansvar. PS Hotell i Oslo vant gull i denne kategorien, og vi i Høve Støtt Hallingdal vant Hederlig Omtale i denne kategorien. Det er vi meget stolte av. I kriteriene heter det blant annet:Bedriften skal blant annet kunne vise til: a. Bruk av lokale og/eller regionale forutsetninger, lokalkultur, lokale naturressurser, lokal mat(tradisjon/råvarer), informasjon og samarbeider lokalt rundt allemannsretten og turister, etc. b. Kandidaten må være en aktiv bidragsyter lokalt og i sin verdikjede slik at de styrker og inspirerer andre til en samlet forbedring c. Innovasjon og nytenkning d. Tiltak mht. reduksjon av miljøbelastning ved transport til/fra

Vi mener at vi tar samfunnsasnvar på alle disse feltene, og scorer dermed høyt på det å ta ansvar for de rundt oss i samfunnet. Men, bryr du deg om dette som kunde? Er det viktig for deg at vi tar vare på samfunnet rundt oss? ER det viktig for deg at vi bryr oss om andre enn deg? I hvilken grad tror du det er viktig at vi er medvirkende til at neste generasjon kan bedrive det vi bedriver i dag? Uten at vi har forringet kvaliteten eller skrenket inn mulighetene for opplevelser i frisk og ren natur her oppe på fjellet?

Vi tar samfunnsansvar. Bryr du deg om det?

Høve Støtt Hallingdal er godkjent Norsk økoturismebedrift. For oss er det helt naturlig og til og med egne kriterier vi følger på dette feltet. Bryr du deg om andre, og at samfunnet nyter godt av reiselivsvirksomhet, bør du velge å benytte det av en godkjent Norsk øoturismebedrift. Det er til alles beste.

Følg vårt arbeid her på Øko(b)loggen. Hvis du bryr deg da...

- ei ære og ein æra!

20111117-201321.jpg

Kjære, Hallingdøl! På onsdag vart Høve Støtt Hallingdal kåra til Årets Reiselivsbedrift 2011. Reiselivsprisen heng høgt, og me er utruleg glad og stolt. No er det tid for å takke litt, og kanskje til og med forklare litt. For det er mange som skal takkast, og det er mange som kanskje lurer på kvifor me vant.

Fyrst og fremst. Tusen hjertelig takk til alle dikkon som har trudd på uss! Det er ein del av dikkon som har vøri modig og vøri med uss på reisa lenge. Reiselivsprisen 2011 dela me med dikkon.

Me dela også denna prisen med alle dei me samarbeida med i Hallingdal. Og me har lyst te å jobbe meir på Flå, Nesbyen, Gol, Hemsedal, Ål og heime i Hol. Høve Støtt sine opplevelsa e ikkje stadbundne og me er utruleg mobile. Men, skal du inn i Hallingskarvet Nasjonalpark sammen med Stifinner Trond, då må du møte opp hjå uss. Der blir det fyrst Ferdaråd, og so starta turen du alder gløyme.

Jobba du i ei bedrift som treng oppmuntring, motivasjon eller på anna måte bør leike litt i lag og utfordre korare? Her er eit forslag: ring Morten, Fyringsvakta i Høve Støtt. Så bli dikkon enige om kor mykje dikkon skal fyre, og når! Opplevelsan bli tepassa deg og dine, slik at du fær det du treng. Og litt meir...

Så som du forstår, Høve Støtt Hallingdal er for deg også.

Og so te slutt: Høve Støtt isceneset opplevelsa' på ein slik måte at alle opplev å væra ein del tå sjølve opplevelsen. Me er godkjent Norsk Økoturismebedrift, som betyr at me tek miljøet på alvor og legg ikkje att andre spor enn dei som bli værande i skallen din. Me er ein kulturarvformidler i og tå naturarven vår. Me ynskjer å bedrive Fjellflid!

Helsing Stifinner'n, Landsbyskalden, Fyringsvakta og Orakelet.

Tøffelplikt og gruffkureringseffekter

Ellers er gruffkureringseffektene på plass, i lag med designmøbler og god standard på det du er i berøring med. Dei har også ein målsetting om å komme kontante penger til livs, så huks å ta med kort.

I Hol Nasjonalparkkommune kan den politiske framtida beskrives med to ord: Mari og Even.

Det har nettopp vøri valg og godt er det. Kommunen min trengte litt nytt politisk pågangsmot og litt oppdtaterte haldningar på ulike områder. Dei ulike politiske partia i Hol presenterte for ikkje so lenge sea sine lister for valget 2011. For meg er det mange spørsmål ved desse listene. Blant anna kan eg ikkje fatte og begripe at Senterpartiet på det nærmaste utelukka sin eigen politiske slugger. Spesielt ikkje når antallet i kommunestyret i tillegg skulle nedjusterast i 2011. Nok om det. Senterpartiet vil nok via omvegar både bli lytta til og respektert som det tredje største partiet i Hol kommune.

For meg er det i alle fall utruleg gledeleg å sjå at det endeleg er unge vaksne på dei listene som har fått oppsluttning. At det er unge folk på desse listene, trur eg i seg sjølv er ei av forklaringen på det gode valresultatet. Og eg er utruleg stolt av at eg kjenner desse to representantene, og ser heilt klart at desse i kraft av deg sjølv vil bidra til utvikling, nye syn, ny kunnskap,andre erfaringer og mykje ungt engasjement i kommunestyresalen. Mari og Even er begge personer som påvirker og bidrar i alle sine omgivelser. La uss no inderlig håpe at Mari si Arbeiderpartigruppe og Even si Høgregruppe gir plass og ryddar vekk det politiske grumset. Kva eg meiner med det? Eg meiner at det netopp har vøri valg, og at det er tid for å starte med nye krefter.

Det har i ei årrekke vorte gjort utruleg mykje godt i Hol kommune. I samhandling myljo dei ulike partia. Og det er altså stor forskjell på sameksistens og på samhandling. Eg tur at dei unge representantene vil kreve samhandling. Energi! Engasjement i ein retning som er til det gode for dei innebyggerane som bur i kommunen. Så kjære dikkon som er litt eldre og bærer på politisk erfaring; La Even og Mari få spelerom. Dei representerer ein særdeles viktig del av våre innebyggere. Dei tenkjer nytt og er modige i valg og holdning. La dei vekse og la dei få spelerom.

Og til deg, Even og til deg, Mari! Eg er utruleg glad for at dikkon har tikji på dikkon dette ansvaret som politiske representanter og representonkler for uss unge i Hol Nasjonalparkkommune. For eg føler meg ung nok til å bli overmåtelig glad og stolt, når dikkon stiller til valg. Og er det noko eg kan bidra med, eller noko eg lurer på, så håper eg at me kan snakke i lag og sammen være med å bidra. Det kunne jo hende at me kunne knekke ei nøtt eller to. I alle fall: lykke te som folkevalgt i ein av landets beste kommuner. Akkurat det, gir både forpliktelser og muligheter.

Me snakkast! Helsing Pål

20110913-205520.jpg
Icemusivfestival på Geilo er avhengig av Even. Her i intervju med ABC News i januar.

20110913-205616.jpg
Mari er vertskap i Geilo Nasjonalparklandsby om vinteren. Engasjement er stikkordet!

Svaret er enkelt. Svaret er mamma og pappa.

Svaret er enkelt. Det er mamma og pappa som har laga meg. Så på spørsmålet om kva eg er laga av, so er svaret enkelt; mamma og pappa. Dersom du lurer på korleis eg har blitt som eg har blitt, eller kvar eg tek ting i frå eller kvifor eg har det engasjementet eg har for ulike ting, ja då er svaret litt meir sammensatt. Men, det handler framleis om mamma og pappa.